Celzouten zijn anorganische zouten (minerale zouten) welke zeer sterk verdund zijn. Het idee achter de celzouten is dat een tekort of een overschot van bepaalde mineralen of metalen verklaard wordt door een te kort van een mineraal in de cel zelf. Deze celzouten worden makkelijk opgenomen door de cellen zelf.
Door bijvoorbeeld een ijzer-celzout te slikken zou het lichaam beter in staat zijn om ijzer zelf vast te houden. De ervaring leert dat vaak na inname van staalpillen etc het lichaam alsnog een ijzer tekort gaat krijgen.
Een tekort aan de mineraalzouten zou de basis zijn van vele ziekten.
De eerste fase van de ontgiftingsreacties speelt zich af in de lichaamsvloeistoffen (werkreserves), waar de gifstoffen tijdelijk zijn opgeslagen. Het gaat de betroffen persoon vervolgens een tijdje heel goed.
In de tweede fase worden de afvalstoffen in de lichaamscellen in beweging gebracht. Het voelt alsof vroegere ziekten en verwondingen weer terugkomen maar dat is niet het geval. Men voelt zich ziek maar is niet echt ziek want het verschil is dat de gifstoffen nu afgebouwd en uitgescheiden worden.
Een "biologische" therapie probeert de lichaamseigen afweersystemen te prikkelen, te ondersteunen en op te bouwen. Het zorgt ervoor dat belastende stoffen worden uitgescheiden, zodat het lichaam ontdaan wordt van gifstoffen en beschadigen en weer gezond wordt. Gezondheid is veel meer dan de afwezigheid van klachten. Want de afwezigheid van klachten kan ook bereikt worden door deze te onderdrukken.
De celzouten zijn onderverdeeld in 27 verschillende soorten minerale zoutverbindingen.
Info voor een (*gezichts) diagnose vindt u hier