Dr. Wilhelm Heinrich Schüßler
Een van de mensen die zich in de negentiende eeuw intensief bezighield met mineralen in het menselijk lichaam was dr. Wilhelm Heinrich Schüßler. Zijn onderzoek heeft geleid tot de ontwikkeling van een eigen geneeswijze, die werkt met de door hem gevonden mineraalzouten (celzouten). Hij is de oprichter van de celzouttherapie.
Wilhelm Heinrich Schüßler is op 21 augustus 1821 geboren in Zwischenahn in het Groothertogdom Oldenburg. Hij kwam uit een arm gezin. In het begin gaf hij taalonderwijs en was huisonderwijzer. Met hulp van zijn broer kon hij op zijn dertigste gaan studeren. Hij studeerde in Parijs, waar de medische faculteit een zeer goede reputatie had; in Berlijn waar de onderzoekers Moleschott en Virchow een büjvende invloed op hem hadden en in Praag omdat daar de homeopathie-opleiding bekend stond om zijn goede leraren. In 1858 vestigde hij zich als homeopathische arts in Oldenburg waar bij veertig jaar lang werkte.
In de eerste jaren werkte Schüßler als homeopaat maar al gauw was hij hierover ontevreden. Hij zocht naar een vereenvoudiging. Hij ging daarom storingen, die wij ziekten noemen, grondig onderzoeken. Hij ontdekte dat de meeste ziektes op een tekort aan mineraalzouten terug te voeren waren.
Zijn ontdekking
Hij ontdekte bij alle verstoringen in het lichaam, dat er sprake was van een heel specifiek tekort: een tekort binnen in de cel.
Zijn ontdekking is wezenlijk beïnvloed door twee belangrijke tijdgenoten die eenzelfde weg bewandelden.
De eerste was Rudolf Virchow. Hij formuleerde de volgende belangrijke zin: " De ziekte van het lichaam is gelijk aan de ziekte in de cel".
Hij was een onderzoeker, die werkte op het gebied van de menselijke cel, wat in die tijd een geheel nieuw onderzoeksgebied was. Hij heeft toentertijd ook een boek gepubliceerd over de pathologie van de cel.
De Nederlander Jacob Moleschott stelde het geheel van alle biochemische processen die in de cel en in het lichaam plaatsvinden centraal in zijn werk. Hij formuleerde de tweede voor Schüßler van belang zijnde zin:
" De ziekte van de cel ontstaat door het verlies aan anorganische zouten (minerale zouten)"
Schüßler's antwoord op deze beide zinnen was:
"Dan zal de gezondheid van de cel en zo ook de gezondheid van het lichaam hersteld worden door het weer aanvullen van de verliezen"
Het gaat hier om minerale zouten die direct door de cel kunnen worden opgenomen. Om dit mogelijk te maken, heeft Schüßler de mineraalzouten sterk verdund. Als homeopathische arts lukte het hem zonder problemen de overeenkomstige potentietrappen te vinden.
"Om schade te voorkomen en om de celzouten direct opneembaar voor de cellen te maken, moeten ze gepotentiëerd (verdund) worden".
Bovendien was dr. Schüßler als arts op de hoogte van het feit dat onverdund (grofstoffe-lijk) gegeven minerale zouten voor het lichaam een belasting kunnen vormen. Zoals bijvoorbeeld de gebruikelijke calcium-, magnesium- of ijzerpreparaten. Als deze te lang worden ingenomen, kunnen ze het lichaam teveel belasten en leiden tot ongewenste bijwerkingen.
Dr. Schüßler hoefde zich 150 jaar geleden nog niet bezig te houden met tekorten die ontstaan zijn door industrieel gemanipuleerde voeding. Wij moeten tegenwoordig bij de biochemie volgens dr. Schüßler rekening houden met twee gebieden.
• minerale zouten buiten de cel - macro bereik (grofstoffelijke aanvoer)
• minerale zouten in de cel - micro bereik (werkzame stof)
Een tekort aan mineraalzouten buiten de cel, kan niet door Schüßler-celzouten aangevuld worden. Als iemand door een ongezonde manier van leven een tekort aan minerale zouten heeft, dan zal dit niet verholpen kunnen worden door de inname van celzouten. Een aanpassing van de levenswijze is noodzakelijk.
Zo heeft een mens die 70 kg weegt ongeveer 1000 gr. Calcium in zijn lichaam. Om 1 gr. Calcium via de celzouten te kunnen opnemen, moet men 1000 kg (1 ton) celzouten innemen.
Bij de biochemie volgens dr. Schüßler gaat het in principe om de minerale zouten in de cel (celzouten) en indirect om het aansturen van de concentratieverschillen binnen en buiten de cel.
De Schüßler celzouten werken verbazingwekkend
Er is een fysiologische (lichaamseigen) verhouding tussen de mineraalzouten binnen en buiten de cel, in het micro/macro bereik, die het lichaam steeds opnieuw tot stand wordt gebracht..
Als het lichaam tijdens een voorjaars- of reinigingskuur zeer veel NaCl-moleculen verbruikt in de cellen (werkzame stof), dan neemt de voorraad in de cellen af. Het gevolg is dat het lichaam de NaCl-moleculen buiten de cellen niet meer vast kan houden.
Dit kan verschillende reacties tot gevolg hebben. Zo kan het lichaam zout uitscheiden, bijv. merkbaar als een ziltige smaak in de mond, of het oogvocht wordt (zoutachtig) bijtend. Ook het zweet onder de oksels kan zoutkristallen bevatten. De biochemie kent dit proces al langer en noemt dit de zoutvloed.
Info voor een (*gezichts) diagnose vindt u hier