Onze hersenen(ego) slaan gebeurtenissen op als losse plaatjes en legt daartussen associaties. Dit zorgt dat alle inpulsen en inputs die wij gedurende de dag krijgen snel verwerkt kunnen worden en wij daardoor niet moe raken, maar er zit een keerzijde aan.
Vaak slaan we ze onterecht op als waarheid en plakken er pijn aan en dan voorkomen we later een soortgelijke situatie. Maar doordat plaatjes gekoppeld zijn vermijden we al snel heel veel.
Dan is het ouder worden een afstreeplijst geworden van dingen die we niet meer willen doen.
Dat is jammer en het weerhoud ons van om juist die dingen te doen die ons weer energiek kunnen maken.

Labels en Herinneringen loslaten
Deze werken als volgt:

• stel iemand wordt mishandeld en treed daarbij uit het lichaam en ondervind zo minder pijn en angst. Het ego associeert dan angst, overleven met geweld. Zodra die persoon dan later in het leven weer angst ondervind door bijvoorbeeld geld gebrek waardoor het ego denkt zonder geld kan ik niet overleven worden alle labels getriggerd in het associatieve deel en komt als oplossing geweld naar boven. Zo iemand zal dan altijd een partner zoeken die haar gaat slaan, zodat haar ego het voorval kan plaatsten. Het ego heeft de voorkeur een situatie te plaatsen boven lichamelijke pijn. Ze zal zich echter wel bewust moeten zijn hoe deze triggering gestopt kan worden.
  
• Het opslaan van het geheugen
  Als je eens lekker gaat dansen worden de beelden niet opgeslagen zoals een computer dit doet, maar de beelden worden geassocieerd vanuit bestaande ervaringen. Deze verbanden worden vervolgens opgeslagen.
  Iedere leuke of vervelende gebeurtenis op die avond tijdens het dansen wordt hiermee geassocieerd en opgeslagen. Zo kan het dus komen als je veel later eens een keer te dans wordt gevraagd je de oude associaties (gekoppelde etiketten) oproept en de waarheid van toen als de waarheid van nu ervaart. Je kan het dus ofwel heel leuk vinden door een gebeurtenis van toen ofwel heel onprettig als je toen een vervelende avond had.